حوزه‌های علمیه‌ قرن‌هاست که به عنوان مراکز آموزشی، پژوهشی و تبلیغی عهده‌دار تولید و ترویج علوم اسلامی در جوامع بوده‌اند و با ارائه‌ی ساختاری دقیق و قابل دفاع از اسلام در تقابل با نظام‌های دیگر تلاش وافر نموده‌اند و تا زمان معاصر توانسته‌اند با نیازهای بشر، همگام حرکت نمایند و در عرصه‌های مختلف فردی و اجتماعی با اثبات قابلیت تام و تمام آن برای رقابت با مکاتب و ایده‌های رقیب؛ بر بالندگی، شکوه و عظمت اسلام بیفزایند؛ که البته رمز ماندگاری خود را در پویایی تفکرات خویش دیده است. اکنون نیز علاوه بر پرداختن به جنبه‌های فردی باید تعاملی جدی با نظام سیاسی و نظام اجتماعی داشته باشد، و آموزه های روحانیت و حوزه‌های علمیه، سمت و سوی اجتماعی به خود بگیرد. از این رو شایسته است که حوزه‌های علمیه و ساختار و برنامه های آن، از توانمندی کافی و لازم برای انطباق با شرایط امروزین زندگی بشر در عین پایبندی به اصالت و استناد دینی برخوردار باشد. گسترش روزافزون حوزه‌ها از یک طرف و تحولات وسیع اجتماعی فرهنگی و نیاز گسترده به وحدت و هماهنگی آنها در شؤون مختلف از سوی دیگر، نظام کارآمدتری را می‌طلبید و از دیرباز زعمای حوزه‌های علمیه‌ی به این نقیصه توجه داشته‌اند و در صدد رفع این نقصان بوده‌اند. در همین راستا و به منظور تجمیع و انتقال تجربیات و استفاده از ظرفیت‌های حوزه‌های علمیه سراسر جهان، در مقابله با تهدیدات علمی،  عقیدتی و فرهنگی  نسبت به اسلام و مسلمانان تشکیل و راه اندازی اتحادیه بین المللی حوزه‌های علمیه بستر مناسبی است که بتوان با گسترش و تنقیح معارف دین مبین اسلام و نیز ارتقای سطح همکاری ها و تبادلات علمی در این زمینه ، موجبات اتحاد و انسجام جامعه اسلامی و تشکیل امت واحده را فراهم نمود.

 

 

 

جامعة المصطفی العالمیة © 2016